حجم سبز

عشق سالهای وبا

green-space — Wed, 02 Jul 2008 14:50:29 GMT

صدای ناله ای می آید.

شب هنگام امان را از رویا ها می گیرد.

صدا هر لحظه بلند تر می شود........

می ترسم.

بیشتر گوش می دهم!!!!

این صدا از آن جسم من است.

در تبی وصف ناپذیر می سوزم..

آری کالبدم در حال تباهی است.

جنازه ای که قبل از مرگ خواهد پوسید.

آثار فساد را در تنم می بینم.

هر چه از خالی بودن جسم تهی می شوم،

روحم سبکتر به سویش می رود.

آری به وبا مبتلا شده ام

عشق همانند وبا جسم را فاسد می کند

و رو ح را بدتر از سرطان.

این درد خاموش نمی شود تا لحظه موعود

لحظه ای که روح به روح وعده داده بود

لحظه دیداری که شاید زمانش

دقیقا

هیچوقت باشد.

آری امشب فهمیدم

سالهای وبای من هم آغاز شده است.........

او از همه عاشق تر است

green-space — Mon, 23 Jun 2008 12:16:18 GMT

مرد قدم می زند.

صدای گامهایش

مثل صدای دویدن عقربه های ساعت

زننده است.

و انتظار را معنی می کند.

زنی با رپوش سفید،

درست مثل یک قاصدک،

با نسیمی که از لبخند تو وزید،

به بیرون پرواز کرد.

پیش چشم مرد ایستاد،

و گفت:

" تبریک می گویم! "

****

وقتی جسمی کوچک،

در مقابل چشمانت گریه می کرد،

در آغوش کشیدیش

او آرام شد...

چرا که فهمید

فرشته ها در زمین هم هستند.

تو آن روز با زادن او،

هزاران نفر را شادمان کردی.

زیرا کودک تو

روزی انسانی بزرگ می شود

و روح چندین نفر را عاشق می کند.

****

مرد کنارت آمد.

مرد خوشحال بود.

و تو می خندیدی...

خدا شما را دید که خوشحالید.

و ...

خدا خندید!

خدا گفت:

" ملائک! بالهایتان را

فرش راهش کنید

آخر او امروز

از همه عاشق تر است

او از امروز مادر است!

ملائک به بهشت گفتند:

" امروز زنی عاشق شده"

و بهشت بر قدمهایت بوسه زد

و زیو گامهایت جاودان شد..

چون از آن روز تو

مادر بودی......

امروز 14 june مردی بزرگ متولد شد...

green-space — Sat, 14 Jun 2008 07:29:18 GMT

و مرد افتاده بود.

يکي آواز داد: دلاور برخيز!

و مرد هم‌چنان افتاده بود.

دو تن آواز دادند: دلاور برخيز!

و مرد هم‌چنان افتاده بود.

ده‌ها تن و صدها تن خروش برآوردند: دلاور برخيز!

و مرد هم‌چنان افتاده بود.

هزاران تن خروش برآوردند: دلاور برخيز!

و مرد هم‌چنان افتاده بود.

تمامي‌ آن سرزمينيان گرد آمده اشک‌ريزان

خروش برآوردند: دلاور برخيز!

و مرد به‌پاي برخاست

نخستين کس را بوسه‌يي داد

و گام در راه نهاد.

گابریل گارسیا مارکز

مسیحای مجرد

این مطلب را ارنستو چه گوارا پس از بازگشت از سفر با موتور سیکلت نوشته است. معلوم نیست این رویداد در چه زمانی و در کدامین کشور رخ داده است.

ستارگان در آسمان تیره ی آن شهر کوچک کوهستانی می درخشیدند. به دامنه های جنگلی کوه ها پناه برده بودم . سکوت و سرما ظلمت را غلیظ تر می کرد . واقعا از وصف آن شب عاجزم . گویی همه چیز مخفیانه به فضای اثیری برده می شد و حضور ما را انکار می کرد . حتی یک تکه ابر هم در اسمان نبود تا با پوشاندن تکه ای از آسمان پر ستاره , چشم اندازی به وجود بیاورد فقط در چند متری من , نور چراغی کم سو , از ظلمت اطراف می کاست.

چهره ی آن مرد در سایه گم شده بود . تنها چیزی را که می توانستم ببینم , برق گیرای چشمانش و سفیدی مطبوع دندان های پیشینش بود. هنوز نمی دانم فضای آن جا بود و یا شخصیت آن مرد که مرا برای انقلاب آماده کرد. من آن سخنان را از آدمهای دیگری نیز شنیده بودم , اما هیچ کدام تاثیر سخنان آن مرد را نداشتند . چیزی در کلام او بود که به دورم می پیچید و مرا در خود می گرفت. افسونی در سخنانش بود که به شراره های آتش می مانست و همه وجودم را می سوزاند . به مسیحای مجرد شباهت داشت که فقط خورشیدبرازنده ی هم وثاقی اش باشد. او از حماقت و جزمیت می گریخت. از سخنانش پیدا بود که سرزمین های بی شماری را دیده و هزاران ماجرا را از سر گذرانده . او در آن نقطه ی متروک تنها می زیست و منتظر روز واقعه بود.

هنوز حیران آن مرد ناشناس بودم که گفت و گو ها به پایان رسید و لحظه جدایی نزدیک شد . گفتم :" کیستید؟ " خندید و گفت : " من , منم ! " و ادامه داد : " مردم را دریاب ! هرگز سازش نکن ! آری کسانی که سازش نمی کنند می می رند , و مرگشان عین حیات و زندگی است . آری , تو هم می میری ,

امادر چهره ات نشانی از مرگ نخواهد بود.از گلوله نترس ! تو روح گلوله ای .

گلوله از زبان تو سخن خواهد گفت و از عمل تو شلیک خواهد شد . تو همان اندازه مفید هستی که من هستم . آه , تو نمی دانی که تا چه اندازه کمک هایت به مردم مفید است ; مردمی که تو را قربانی خواهند کرد ! "

خندید . برق دندان های سفیدش را دیدم . او تاری را پیشگویی می کرد . دستم را گرفت . گرمای دستانش همچون نجوایی دور به گوش دلم می رسید . این شیوه ی خداحافظی او بود . با سخنان او , شب , آرام آرام , خودش را جمع کرد و به دور دلم پییچید . او رفت , در حالی که من در جایم میخکوب شده بودم . نگاه کردم , گام هایش علفها را نمی آزرد . در عوض , با هر گامی که بر می داشت , شب پره های روشن , همچون فانوس هایی کوچک , از لابه لای علفها بیرون می آمدند و به دنبال گام های او روان می شدند . او که بود ؟

تصمیم گرفتم خودم را وقف مردم می کنم.

(خاطرات سفر با موتور سیکلت . نویسنده : ارنستو چه گوارا )

به جای با تو حکایتی دگر

green-space — Tue, 03 Jun 2008 11:19:18 GMT

"لبخند بزن عزیز لبخند بزن"

عکاس این جمله را مدام تکرار میکند

برای او مهم نیست که

در تمام وجودت

حتی یک بهانه کوچک

برای همین شادی بیرونی و آنی هم پیدا نمی شود.

او لبخند خودش را از تو طلبکار است.

کاش عکاسی پیدا می شد

که به جای خنده

از گریه ها

غصه ها

و دلتنگی های آدمی

تصویر بر می داشت

تا تو مجبور نمی شدی

پشت تصنعی ترین ژست ممکن

مخفی شوی

و خودت را از خودت دور کنی

شاید برای همین است

همه عکس ها به آدم

دهن کجی می کنند

و برایت غریبه اند ....

چشم لبخند می زنم عزیز ، لبخند می زنم

اگر تو بخواهی

باز هم لبخند می زنم

باز هم "آنچه هستم را"

با " آنچه تو می خواهی"

عوض می کنم

مثل همیشه

من

در درون گریه می کنم

و تو به جای اشک

لبخند را ابدی کن

رسم بدی است ، رسم عکاس ها....

"مجله نقش افرینان شماره ۴۳ ،خرداد ۸۷"

به خود اندیشیدم

green-space — Wed, 28 May 2008 13:52:18 GMT

دیشب فکر کردم!

شاید برای بار اول

اما فکر کردم.

یاد آن روز ها افتادم.

که در زندگی روزمره،

در برابر قانون حیات،

سر به عصیان برداشته بودم.

آرزو می کردم اگر حتی نانی می خواهم،

بنشینم به دعا

تا شود معجزه ای.

یا که هر صبح شود دنیا

رنگهایی دیگر

بی خبر از آنکه

این منم آن کس که می تواند

زندگی را رنگ رنگ سازد

مثل باران بهاری نه که اندک نه زیاد

اشکها ریخته ام

و چه بیهوده همه آن اشکها

وچه ساده دل من

صید در لحظه گرفتم

که خدا یکجا گفت

تو برو تا من هم

آرزو هایت را

به حقیقت بدهم

تو دعا کن هر دم

من صدایت را خوب

هر زمان می شنوم

آری من دویدم

تا اینکه

دیدم آن روز خدا دم در بود

توی خانه

توی کوچه

توی ایوان

توی .. قلبم

در وجودم

فقط انگار که من

چشمهایم کور بود

چند روزی چندتا

آرزویم به حقیقت خندید

و من آنها را

در همین نزدیکی

چه محقق دیدم

و چنین شد دیشب

به خود اندیشیدم

ونهایت را باز در نگاهت دیدم

وبلند تر از هر دم

آرزویت کردم.

والسلام

نامه تمام

ایام به کام.

بدون عنوان

green-space — Mon, 26 May 2008 14:54:18 GMT

نامه ام تازه رسیده !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

کی جوابش بیاد خدا می دونه

لحظه ها گر رفت گو رو باک نیست

تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیست

کسی هست؟

green-space — Tue, 20 May 2008 08:48:18 GMT

فکر می کنم کسی نیست.

اگر بود صدای فریادهایم را می شنید.

اگر بود جواب در خواستهایم را میداد.

شاید هست و فقط مرا آدم نمی شمارد.

حتما هست و نمی خواهد صدایم را بشنود.

در هر صورت بودن یا نبودن یک سایه

چه فرقی برای کسی دارد؟

انگار به دنیا آمدم تا برای هر چه می خواهم التماس کنم

و بدون رسیدن به هیچ کدام بمیرم.

حتما خواهم مرد.

اینگونه ادامه یابد خودم دست به کار می شوم و سریع تر

از دست عجل به این زندگی شوم پایان می دهم.

آخر چرا اینجا می نویسم؟

کسی که به اینجا نمی آید.

اگر بیاید هم سخنی نخواهد گفت.

اگر بگوید هم درمان درد من نیست.

آنکه می خواهم بیاید هرگز نمی آید.

مهم نیست او فقط شاد زندگی کند تا لااقل بهانه ای

برای شکر کسی داشته باشم.

تا لااقل خودم را فریب دهم و نفس بکشم. زنده باشم .

خدا کند یک روز زندگی کنم.

مهم این نیست که هستم یا نیستم.

مهم این است که دوست میدارم.

پس هستم .

حتی اگر سایه باشم.

آخر سایه ها هم عاشق می شوند.

بهترین بهترین من

green-space — Sat, 17 May 2008 13:14:18 GMT

زرد و نیلی و بنفش ،

سبز و آبی و کبود

با بنفشه ها نشسته ام !

سالهای سال ،

صبح های زود.

در کنار چشمه سحر،

سر نهاده روی شانه های یکدگر،

گیسوان خیسشان بدست باد،

چهره ها نهفته در پناه سایه های شرم،

رنگها شکفته در زلال عطر های گرم،

می ترواد از سکوت دلپذیرشان،

بهترین ترانه،

بهترین سرود.

مخمل نگاه این بنفشه ها ،

می برد مرا سبک تر از نسیم،

از بنفشه زار باغچه ،

تا بنفشه زار چشم تو که رسته در کنار هم:

زرد و نیلی و بنفش ،

سبز و آبی و کبود،

با همان سکوت شرمگین،

با همان ترانه ها و عطر ها،

بهترین هر چه بود و هست،

بهترین هر چه هست و بود!

در بنفشه زار چشم تو،

من ز بهترین بهشت ها گذشته ام

من به بهترین بهار ها رسیده ام.

ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من!

لحظه های هستی من از تو پر شده است

آه......

در تمام روز،

در تمام شب،

در تمام هفته ،

در تمام ماه،

در فضای خانه ، کوچه ، راه،

در هوا ، زمین ، درخت ، سبزه ، آب،

در خطوط در هم کتاب،

در دیار نیلگون خواب.

ای جدایی تو بهترین بهانه گریستن،

بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام.

ای بهانه تو بهترین امید زیستن،

در خیال تو ،

من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام.

در بنفشه زار چشم تو ،

برگهای زرد و نیلی و بنفش،

عطر های سبز و آبی و کبود،

نغمه های نا شنیده ساز می کنند،

بهتر از تمام نغمه ها و ساز ها،

روی مخمل لطیف گونه هات

غنچه ها رنگ رنگ ناز

برگهای تازه تازه باز می کنند

بهتر از تمام رنگها و رازها!

خوب خوب نازنین من!

نام تو ، مرا همیشه مست میکند،

بهتر از شراب،

بهتر از تمام شعر های ناب،

نام تو ، اگرچه بهترین سرود زندگی است،

من تو را به خلوت خدایی خیال خود،

"بهترین بهترین من " خطاب می کنم،

بهترین بهترین من !

شاعر:فریدون مشیری

نمی دانم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

green-space — Mon, 12 May 2008 12:34:18 GMT

چقدر هوا سرد است!

بادهای سرد از استوا می وزند!

سایه ها می رقصند و انسانها می گریند...

در سکوت و سرما:

در شهر های دل یخبندان است.

و حتی گاهی اشکها یخ می بندند.

بهار شده!

اما جز حساسیت های فصلی فکر نمی کنم کسی یهم دیگری از بهار برده باشد.

در مدرسه کسی در زنگ ریاضی قانون طراوت گل را اثبات نمی کند.

و حتی در زنگ ادبیات تمام اشعار عاشقانه دور از قرن ماست.

نمی دانم چرا اکنون نفس می کشم؟؟؟؟

شاید فقط به امید آن نامه.........

نکندقلب او هم مثل دیگران یخ بسته باشد؟؟!!...

نمی دانم ، نمی دانم،.......!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

انگار به وجود آمدم که ندانم!!!!

و ندانم که چه کسی پاسخ ای همه سوال ذهنی مرا می داند!!!

می ترسم در ای سرما قلبم منجمد شود.

اگر روزی این اتفاق بیفتد خواهم مرد.

شاید زنده بمانم ولی زندگی نخواهم کرد.

تا وقتی در این سر بی سامان و هواس پریشان ردی از او باشد،

حتی در گور هم زندگی خواهم کرد و منتظر خواهم ماند.

این روز ها به این باور رسیده ام:تنهایی و انتظار بزرگتری شکنجه برای عاشق است.

تولد

green-space — Sun, 27 Apr 2008 12:19:18 GMT

مانند همیشه به نامش و به یادش.

مانند همیشه سلام.

مانند همیشه زندگیتان شاد.

امروز مانند همیشه یک روز است.

امروز هم مانند همیشه پایان می پذیرد.

امروز هم مانند همیشه می تواند خوب باشد یا بد.

امروز هم مانند همیشه می تواند غرق در روز مرگی باشد یا سرشار از تلاطم.

امروز هم مانند همیشه یک روز از بهار است.

بهاری که مانند همیشه می تواند سبز باشد یا زرد یا ... یا سفید.

صبح مانند همیشه با خود زمزمه کردم:"شروع هر روز جدید آغاز تازه ایست برای انسانهای راستین تا بکوشند به چیزهایی دست یابند که تا قبل از آن برایشان دست نیافتنی بوده."

وباز هم مثل همیشه غمها و نا امیدیهایم را با این نقاب مسخره ای که همیشه می خندد می پوشانم.

زندگی را با گاز زدن یک سیب آغاز می کنم اما چند ماه است که مثل همیشه روحم بوی بهشت را از سیب نمی شنود.

مثل همیشه راه خانه تا مدرسه را با زمزمه ترانه های محبوبم طی می کردم.

مثل همیشه در مدرسه کنار دیگران سعی می کنم شاد باشم.و مثل همیشه همزبانی پیدا نمی کنم.

مثل همیشه خلوتم را با عکسی قسمت می کنم.

و مثل هر روز روزی را که در آن قرار داریم با خودکار قرمز خط میزنم و می شمارم ۶۲.

دقیقا ۶۲ روز قبل نامه ای فرستادم و مثل همیشه جوابی نشنیدم ، انگار مثل همیشه سهمم انتظار بود.

تقویم را باز می کنم: ۸ اردیبهشت.

قلبم مثل همیشه نمی زند... انگار در سینه ام می رقصد.

آسمان آبی تر است.

لبخندم از ته دل است.

هیچ چیز دیگر مثل همیشه نیست......

در راه برگهای سبز سبز با باد در حال عشق بازی اند.

گنجشک معنای دانه را با نوک می برد(انگار برای معشوقش)

در را باز می کنم.

باز هم جواب نامه ام نیامده. اما مثل همیشه بغض نمی کنم این بار لبخند می زنم.

تا درب خانه می دوم. اخ،یادم رفت....

دوباره به حیاط باز می گردم :به گلهای سرخ و رز های عاشق سلام می کنم.

از آسانسور تند تر می روم . در را باز می کنم.مثل همیشه هیچکس خانه است.

اما این بار بر خلاف همیشه بوی خدا را حس میکنم.

نیمه سیبی که از صبح مانده با لذت می خورم. مزه زندگی می دهد.

دوباره تاریخ را مرور می کنم:۸ اردیبهشت.

با سر عت به سمت کامپیوتر می دوم.تمام حرفهای دلم را در فایل هایش چپانده ام.

هر چه که خواندید مینویسم و در آخر می گویم امروز مثل همیشه نیست باید بخواهی تا ببینی که امروز می تواند زیباترین روز باشد می تواند ۸ اردیبهشت باشد هر روز می تواند مثل امروز باشد امروز می تواند مثل هر روز نباشد.چون او هست می توان هر روز با خیالش یک روز جدید باشد.

تولد بهرام رادان مبارک.

با آرزوی بهترینهای نداشته ام برایش.