بهار
باز نسیمی وزید از طرف کوی دوست/باز طراوت دمید لحظه،زمانی نکوست

غم همه برچیده شد،خنده به گلها نشست/خواب به پایان رسید،قلب خزان هم شکست

رنگ و طراوت دمید در دل گلهای ناز/قاصدکی آمدست مژده بهارست باز

ای دل من گوش کن،فصل خزان هم برفت/وای بر این زندگی عمر گمانم برفت

ای دل من خفته ای؟ فصل خزان رفته است/وای چه سود این بهار ،دل زغمش خسته است

ای دل من نیست پس خنده به روی لبت/خیز که مهتاب من خنده زده بر شبت

بی نظر او به من ثانیه ها مرده اند/آن دو نگه آسمان عقل مرا برده اند

خنده او گر وزید باز بهاری رسید/گر نکند رحمتی عمر چو بادی دوید

این همه گردش کند عقربه بر صفحه ای/لحظه دیگر ببین چون که تو هم رفته ای