تـمـام هـفـتـه ی پـیـش کـه بـا دلـتـنـگـی گـُـذشـت

بـه ایـن فـکـر مـی کـردم کـه نـردبـانـی بـُـلـنـد پـیـدا کـنـم

تـکـیـه دهـم بـه مـاه و بـروم تـا خــُــدا ...

دسـتـانـش را بـبـوسـم ، از انـدوهـم بـگـویـم

و از چـشـمـانـَـش سُـراغ ِ تــ ـ ـ ــو را بـگـیـرم

... جـمـعـه شـب بـود ، بـه راه افـتادم ...

پـلّـه ی اول

پـلّـه ی دوم

پـلّـه ی سـوم

پـای ِ پـلّـه چـهـارم

تـرسـی وجـودم را فـرا گـرفـت ،، ایـسـتـادم

و آنـگـاه فـکـر کـردم شـایـد آن بـالـا خـبـری از تــ ـ ـ ــو پـیـدا کـنـم

پـس ادامـه دادم

پـلّـه ی پـنـجـم

پـلّـه ی شـشـم

.

.

.

پـای ِ دهـمـیـن پـلّـه پـایـم پـیـچ خورد ...

و دسـتـی مـحـکـم نـردبـان را نـگـه داشـت

خـودش بـود ، خـُـــدا !!!

دسـتـانـم را رهـا کـردم

بـه بـهـانـه ی لـغـزیـدن ِ پـا خـودم را چـپـانـدم تـوی ِ آغوش ِ خـُــدا

از تــو چـه پـنـهـان نـازنـیـن ، چـنـان آرام یـافـتم

کـه از خـاطرم رفت ... سـراغ از تــ ـ ـ ــو بـگـیـرم !!!